1968, Jan Huberts - Portret van een KAMPIOEN

Wegrace artikelen en informatie
Plaats reactie
Bericht
Auteur
Gebruikersavatar
Maarten
Beheerder
Berichten: 8937
Lid geworden op: 01 sep 2002, 09:13
Locatie: Den Haag, Nederland
Gegeven waarderingen: 28 keren
Ontvangen waarderingen: 7 keren
Contacteer:

1968, Jan Huberts - Portret van een KAMPIOEN

#1 Bericht door Maarten » 06 nov 2007, 06:20

Jan Huberts - Portret van een KAMPIOEN

Bron: Motor No. 36, September 1968
Auteur: J.C.V.

De woorden rollen vlot over de lippen van de nu 30-jarige Hagenaar Jan Huberts, de man die in 1962 internationale faam verwierf door zijn resultaten als fabrieksrijder voor Kreidler.

Afbeelding
Jan Huberts; op de Sachsenring, Oost-Duitsland, waar hij tiende werd. Niet minder dan 28 van de 35 gestarte machines waren MZ's.

'Dat MZ-tje heeft mij er dit seizoen bovenop geholpen. Oerbetrouwbaar en snel! Je hoeft het bij wijze van spreken alleen maar te poetsen. In het begin van dit jaar was ik erg gespannen. Iedereen maakte me bang voor een tweetakt, je weet wel, loze kreten als: Jan, hoe heb je dat nu kunnen doen, zo'n ding doet niks dan vastlopen, etc! Dat maakte m'n start in het begin van het seizoen wat aarzelend. Natuurlijk! Ik ben ook een stuk voorzichtiger geworden. Ik neem minder risico's dan vroeger, maar ik ben nu geen "broodrijder" meer. Met heel houden en je verstand gebruiken win je heel wat meer, dan dat je maar raak boendert. Of je met 200 of met 400 meter voorsprong eindigt, winnaar ben je toch! Het ging dit jaar steeds beter. Een overwinning in Tubbergen, een derde plaats in Assen en uiteindelijk het Nederlands kampioenschap in de internationale 125 cc klasse. Ik ben echt blij, dat ik m'n plaats in het MRTN-team waar heb kunnen maken. Ook het winnen van de titel is natuurlijk fantastisch, maar ik ben gelukkiger met het feit, dat m'n oude vorm begint terug te komen. Na de beslissende wedstrijd in Meijel zei Cees (van Dongen) het zelfs: 'Jan, je gaat hard!'

Afbeelding
De T.T: Assen bracht Jan een prachtige derde plaats: Links winnaar Phil Read.

De woorden rollen vlot over de lippen van de nu 30-jarige Hagenaar Jan Huberts, de man die in 1962 internationale faam verwierf door zijn resultaten als fabrieksrijder voor Kreidler. Zijn grootste successen uit die periode: de G.P.-zege in Clermont Ferrand, Frankrijk, en zijn tweede plaats in onze Asser T.T.! Huberts is de enige Nederlandse wegrenner wiens prestaties voldoende waren om met een fabriekscontract beloond te worden. In 1962 en gedeeltelijk in 1963 reed hij voor Kreidler en vervolgens tot het eind van het 1964 seizoen voor de Spaanse Derbi-fabriek, die vanaf 1962, het jaar dat de FIM. een officieel wereldkampioenschap voor de 50 cc klasse instelde, actief is geweest in de kleinste inhoudsklasse, overigens zonder al te opzienbarende successen. Vooral in de periode van Hubert.liet de betrouwbaarheid van de Spaanse tweetaktjes nogal te wensen over, zodat Jan, die een driejarig contract had lopen, in 1965 verzocht om van zijn verplichtingen ontheven te worden. In de drie jaar, dat de Haagse wegrace-enthousiast als fabrieksrijder door de wereld zwierf, raakte hij thuis op vrijwel alle Grand Prix circuits ter wereld, inclusief het meest beroemde, dat op het eiland Man, waarop de Engelse T.T. verreden wordt. Wij zeggen dan ook geen woord te veel bij de bewering, dat Jan Huberts zonder enige twijfel Nederlands meest ervaren internationale wegracecoureur is!

Afbeelding
Uit de Kreidler periode: Huberts in de Engelse T.T. bij Governors Bridge.

Welbespraaktheid en aanstekelijk enthousiasme zijn kenmerkende eigenschappen van de nieuwe titelhouder, die deze talenten niet alleen inzet voor zijn garage/autohandel, in de Paets van Troostwijkstraat, maar tevens voor de belangen van de Nederlandse motorsport. Het Motor Race Team Nederland werd opgericht nadat Jan hiervoor tijdens de T.T. in Assen 1967 het idee had geopperd. Huberts liet het echter niet bij ideeën alleen, maar liep het vuur uit zijn sloffen om de pers, handel en industrie voor zijn plannen te interesseren. 'Er was nog nooit iets gedaan op dit gebied en daar moest maar een, een eind aan komen', zegt hij ter motivering. Jan begon zich reeds vroeg voor de wegracerij te interesseren. Op 14-jarige leeftijd ging hij voor de eerste maal met een busgezelschap naar de T.T. in Assen, dat zou hij ook in de volgende jaren doen, met dit verschil, dat hij zelf op de motorfiets ging, ging, zelfs eenmaal zonder rijbewijs! Twee jaar later, 16 jaar oud, tekende Huberts voor kortverband vrijwilliger bij de marine, waar hij opgeleid werd voor radio- en radar-techniek. Zijn contract bij de Marine zou hem later in zijn sportloopbaan nog parten spelen, want er rezen vaak enorme moeilijkheden om vrij te krijgen voor wedstrijden. Nauwelijks 18 jaar oud kocht Jan zijn eerste nieuwe motorfiets, een 250 cc NSU Max, waarmee hij in 1957 op aandringen van de Haagse motorhandelaar J. Welp, zelf actief wegrenner, voor het eerst deelnam aan de KNMV-sterrendag. Welp deed hem zelfs de toezegging, dat hij, indien hij goed voor de dag zou komen, ook enkele malen op zijn NSU sportmax-racer zou mogen starten. Om een lang verhaal kort te maken: Jan kwam goed voor de dag en dat deed hem de smaak direct goed te pakken krijgen. Zijn standaard Max werd wat gekieteld en met deze machine veroverde hij een derde plaats tijdens nationale wedstrijden op het circuit van Zandvoort, zijn eerste racesucces.

Het seizoen 1958 verliep eveneens gunstig voor onze marineman. Het wegracemateriaal werd uitgebreid met de 125 cc Eysink van Jaap Zwaal, die dit machientje indertijd gekocht had van de befaamde Dick Renooy, die in 1948 de 125 cc klasse van de Asser T.T, won. Gebrek aan tweetakt ervaring deed de Eysink in het begin nogal eens de geest geven, maar verder in het seizoen kreeg Jan de materie onder de knie. Zijn prestaties waren zodanig, dat hij in 1959 als senior mocht starten. De Eysink werd verkocht en met particuliere steun van een bewonderaar, de Amsterdammer Zwijnenburg, slaagde Huberts erin een 350 cc Norton aan te schaffen. Het verschil in snelheid betekende wel een enorme overgang, maar Jan toonde op 21-jarige leeftijd het wegrennen in het bloed te hebben door na enkele trainingsrondjes op Zandvoort al direct rond de 1.56 te draaien! De successen bleven dan ook niet uit. Zijn grote tegenstanders in die dagen waren Paul Vis en Joop Vogelzang met wie Huberts menig duel uitvocht voor de titel in de 350 cc klasse.

In 1959 maakte Huberts ook internationaal zijn debuut. De T.T. in Assen werd geen succes doordat een olieleiding afbrak. Buiten Nederland was zijn eerste grote wedstrijd de Eifelrennen op de Nurburgring, waarin hij een achtste plaats veroverde. Ook in de Italiaanse G.P. op Monza verscheen hij dat jaar nog aan de start, maar een kapotte koppeling verwees hem vroegtijdig naar de kant. De spanningen wreekten zich aan het eind van het seizoen: Jan verdween 6 weken met maagklachten in de ziekenboeg en de Norton naar een andere baas.

Afbeelding
In 1963 en 1964 stond Huberts bij de Spaanse Derbi fabriek onder contract.

Een ongelukkig eind, dat echter toch goede dingen inhield. Op zekere dag verscheen namelijk de heer Moerkerk van het Motorpaleis aan Jans sponde met de vraag of Jan soms belangstelling had voor een 125 cc Honda twin en een 250 cc viercilinder voor Assen. Wat dacht u: Jan had zin! Ondanks het feit, dat hij dat jaar nog niet gereden had werd hij zevende in de kwartliterklasse en eindigde daarmee als eerste Honda-rijder voor niemand minder dan Jim Redman! Doordat hij ook in de 125 cc klasse een goede indruk had achtergelaten - hij lag achtste voordat hij in de laatste ronde uitviel - kreeg hij voor 1961 de beschikking over een 250 cc Honda viercilinder en daarnaast voor enkele wedstrijden een 125 cc twin, waarmee hij prompt Nederlands kampioen werd.
Door al zijn activiteiten raakte Huberts goed ingeburgerd in het racewereldje, wat hem goed van pas kwam bij het leggen van contacten met de diverse andere fabrieksploegen. Dat hij qua prestaties op een zeer hoog plan stond, bleek ondermeer uit de rondetijden die hij draaide. Tijdens een trainingsmiddag van Honda op het circuit van Zandvoort noteerde Jan op een slecht draaiende Honda toch rondetijden van 1.52, een prestatie die hij later op de dag met de privé Norton van de Honda-fabrieksrijder Tom Phillis nog eens dunnetjes- overdeed met rondjes van 1.50 op de 350 cc en 1.19 op do 500 cc Manes.

Afbeelding
Uit de beginperiode in 1959, Jan Huberts op 350 cc Norton tijdens nationale races op een verkort circuit te Assen.

De laatste wedstrijd voor de Coupe d'Europe - het Europese kampioenschap in de 50 cc klasse - werd eind 1961 op Zandvoort verreden. Een brutaal mens heeft de halve wereld, dacht Jan en stapte zelf naar Kreidler toe om de eerste contacten te leggen. In de winter werd via de Kreidler-importeur het spelletje verder gespeeld wat resulteerde in een fabriekscontract voor 1962. Het werd een topjaar voor Jan met twee Grand Prix-overwinningen in Frankrijk en Oost-Duitsland, een tweede plaats in Assen en verschillende andere hogere klasseringen, waarmee hij als derde eindigde in het wereldkampioenschap. Sprekend over die periode zegt Huberts nu: "Er waren geen stalorders bij Kreidler, waarschijnlijk omdat men dacht dat Anscheidt, die altijd de beste machine bereed, mij normaal wel. zou kunnen hebben. Dat pakte echter wel eens verkeerd uit, vooral omdat ik toen uiterst fel en scherp reed. Toen was ik ,broodrijder', weet je! Achteraf bezien zeg je misschien: stom dat ik Anscheidt niet altijd voor heb laten gaan, maar ja wat doe je als je merkt, dat je harder kunt. En nogmaals. Kreidler heeft nooit stalorders gegeven!
Ook zijn contacten met andere merken pakten ondanks hoopvolle vooruitzichten, steeds verkeerd uit. Zowel met Honda als met Suzuki had ik de zaak voor 90 procent rond, maar telkens kwam er iets tussen. Bij Suzuki ketste het contract af op het feit, dat Degner uiteindelijk toch de voorkeur gaf aan zijn vriend Bert Schneider, met als motivering, dat deze meer ervaring had met zwaardere machines! Zelf heb ik ook fout ten gemaakt. De grootste is misschien wel geweest, dat ik eerlijk voor mijn contacten met andere merken ben uitgekomen. Ik sprak erover, ook toen Kreidler mij vroeg wat ik voor 1963 van plan was. Een en ander resulteerde in een volledig fiasco. Gelukkig kreeg ik een mooi aanbod van Derbi, maar na twee van de drie jaar onder contract te hebben gestaan, vroeg ik om voortijdige beëindiging hiervan. In 1965 reed Jan 125 en 250 cc Bultaco's voor Fa. Gebr. Van der Heyden, de importeur van deze gewilde Spaanse produktieracer. In de Oostduitse G.P. reed hij zeer verdienstelijk een MZ-twin naar de derde plaats in de kwartliterklasse, hetgeen perspectieven opende voor de toekomst. Ook hier kwam echter weer een kink in de kabel, evenals dat het geval was met de belofte van Yamaha teammanager Hasegawa, dat Jan in 1966 enkele wedstrijden op dit merk zou mogen uitkomen. In 1963 zou hij al drie starts hebben mogen maken op dit merk, maar onze Haagse wegrace-enthousiast had toen de pech, dat Yamaha halfweg het seizoen de boot pakte naar Japan. Huberts had het contract hiervoor in huis! Dat zijn unieke kans in 1966 niet doorging had een andere oorzaak. Tijdens de training voor de Duitse G.P, op de Nürburgring kwam Jan door een langzame rijder ten val, een val die hem een dubbele beenbreuk opleverde en twee verloren seizoenen. Ondanks alle teleurstellingen heeft de huidige titelhouder blijk gegeven spirit en liefde voor de motorsport te bezitten. In 1968 vocht hij, zich terug naar de top, en gelooft u ons, Jan Huberts wil daar ook in 1969 blijven!


Meer informatie:

Overzicht personen: Jan Huberts


Overzicht wegrace artikelen


Artikel gescand door peter G
Artikel bewerkt door Rijk
Artikel geplaatst door Maarten
© 2007 www.kreidler.nl
Laatst gewijzigd door Maarten op 30 nov 2007, 16:34, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
dijk
Winnaar Kreidlerverkiezing crossklasse 2010
Berichten: 18860
Lid geworden op: 04 dec 2003, 19:43
Gegeven waarderingen: 2 keren
Ontvangen waarderingen: 4 keren

#2 Bericht door dijk » 30 nov 2007, 16:27

leuk artikel weer maarten :mrgreen:

Gebruikersavatar
Maarten
Beheerder
Berichten: 8937
Lid geworden op: 01 sep 2002, 09:13
Locatie: Den Haag, Nederland
Gegeven waarderingen: 28 keren
Ontvangen waarderingen: 7 keren
Contacteer:

#3 Bericht door Maarten » 30 nov 2007, 16:34

Ja Dijk, wel een heel oud verhaal natuurlijk, maar interessant om te lezen over Jan Huberts en zijn successen op de fabrieksKreidler in de vroege jaren 60.

Gebruikersavatar
Maarten
Beheerder
Berichten: 8937
Lid geworden op: 01 sep 2002, 09:13
Locatie: Den Haag, Nederland
Gegeven waarderingen: 28 keren
Ontvangen waarderingen: 7 keren
Contacteer:

Jan Huberts overhandigt zijn eigen beker aan schaatser Ard Schenk! (1971)

#4 Bericht door Maarten » 23 feb 2019, 16:24

Jan Huberts overhandigt zijn eigen beker aan schaatser Ard Schenk! (1971)


Bron: Motor no. 09, 26-02-1971

WK Gothenburg 1971

Afbeelding


„Ard Schenk wint de wereldcup", zong het Nederlandse legioen twee weken geleden in Gothenburg, waar wereld-kampioen Ard Schenk droomtijden op het ijs legde. Het bijzondere aan deze „wereldcup" is, dat de beker die Ard Schenk zegevierend omhoog houdt, niet door de Internationale Schaats Unie beschikbaar gesteld is, maar gegeven werd door de Haagse motorcoureur Jan Huberts! Jan Huberts, die nauwe vriendschapsbanden onderhoudt met schaatser Jan Bols, besloot spontaan één van zijn mooiste persoonlijke trofeeën te schenken, een gebaar dat door de Nederlandse kernploeg bijzonder op prijs gesteld werd, omdat bekers in de schaatssport zeldzaam zijn. Huberts, die overigens nog steeds niet geheel hersteld is van zijn verkeersongeval tijdens de T.T. in Assen, smaakte het genoegen de beker persoonlijk in Gothenburg aan Ard Schenk te mogen overhandigen. Huberts kreeg de enorme bokaal in 1963 van de Spaanse Derbi fabriek toen hij Nederlands kampioen werd in de 50 cc klasse. „Door mijn vriendschap met Jan Bols weet ik welke enorme opofferingen die jongens zich maandenlang moeten getroosten om op dit niveau te kunnen schaatsen. Dat vind ik geweldig!" aldus Jan Huberts, die op de foto hiernaast de beker weer in zijn bezit heeft, omdat de inscriptie nog aangebracht moet worden. Overigens is Jan de motorsport nog niet vergeten, want in een schuur achter zijn nieuwe autogarage ontdekten wij frames en onderdelen van twee speciale 125 cc MZ wegracers...

Gebruikersavatar
Maarten
Beheerder
Berichten: 8937
Lid geworden op: 01 sep 2002, 09:13
Locatie: Den Haag, Nederland
Gegeven waarderingen: 28 keren
Ontvangen waarderingen: 7 keren
Contacteer:

Jan Huberts - Terug van Weggeweest (1971)

#5 Bericht door Maarten » 23 feb 2019, 18:41

Jan Huberts - Terug van Weggeweest

Bron: Motor, No. 19, 07-05-1971
Auteur: Coen Verburg


Afbeelding


Afbeelding


Jan Huberts: Terug van weggeweest

Wie de wegracecarrière van de Haagse garagehouder Jan Huberts (32) met al zijn ups en downs gevolgd heeft, zal zich wellicht verbaasd hebben over de come-back, die Huberts nu enkele weken geleden gemaakt heeft in de wegracesport. Na het ernstige verkeersongeval in Assen, tijdens de trainingsdagen voor de T.T.-1970, waarbij hij een gecompliceerde beenbreuk opliep die een lang genezingsproces vergde, leek aan de sportloopbaan van de Haagse coureur een voortijdig einde gekomen. Het leek slechts zo, want wie als Jan Huberts sedert 1957 met hart en ziel aan de wegracerij verknocht is, wie vele triomfen gekend heeft, weet dat men een sport niet zo maar van de ene op de andere dag vergeten kan. De spanning, het avontuur, de tragiek en de roem van deze wedstrijdsport blijft roepen, onweerstaanbaar voor hen die er aan verslaafd zijn! MOTOR had een vraaggesprek met de man, die in 1957 als onbekende privérijder begon, die in 1960 en 1961 vier Grand Prix wedstrijden reed voor Honda met de 250 cc viercilinder, die in 1962 en 1963 fabrieksrijder was voor Kreidler en de Grands Prix van Frankrijk en Oost-Duitsland won, de man die eind 1963 en 1964 voor Derbi reed, in 1965 weer privérijder was op Bultaco, een prima seizoen had, maar begin 1966 door een ernstige val op de Nürburgring (beenbreuk) een unieke kans bij de Japanse Yamaha fabriek verspeelde. Jan Huberts is nog steeds geweldig trots op het feit, dat hij als Nederlandse rijder een getekend fabriekscontract aan-geboden kreeg om voor Yamaha drie Grand Prix wed-strijden te rijden! Jan Huberts kwam terug in 1968 door Nederlands kampioen te worden in de 125 cc klasse op een MZ productieracer. In 1970 was hij naast coureur, tevens manager van het Van Veen Racing Team, totdat hij door een verkeersongeval uitgeschakeld werd.

MOTOR: Jan, een vraag die velen bezig houdt is, waarom tracht een coureur steeds opnieuw terug te komen aan de top?
J.H.: Ja, waarom ben ik terug in de motorsport? Ik geloof dat de belangrijkste reden is dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan! Ik zit nu vanaf 1957 in de motorsport, heb daarin alle ups en downs mee-gemaakt, en het is dan ontzettend moeilijk als je nog bij machte bent om mee te doen te zeggen: ik stop. Ik heb voor mij zelf het idee, dat indien tijdens de eerste wedstrijden gebleken was, dat ik niet langer vakbekwaam was om op een motorfiets te rijden, indien ik aan mijzelf getwijfeld zou hebben, ik echt wel definitief gestopt zou zijn. Na die ongelukken zeggen veel mensen: Jan, waarom kom je weer terug in de motorsport. Je hebt alles bereikt wat er te bereiken is en toch begin je weer opnieuw! Ik geloof, dat ik juist hierdoor wil bewijzen, dat ik er nog steeds ben! Voor dat verkeersongeval in Assen reed ik inderdaad minder safe, minder goed dan voorheen, dat gevoel had ik zelf ook. Maar ja, als de mensen zoiets van je gaan zeggen, dan prikkelt mij dat juist om te bewijzen dat ik er nog steeds ben. Ik bezit nu uitgelezen wegracemateriaal met een frame dat geweldig stuurt, een machine waar ik geweldig enthousiast over ben en daarom meen ik, dat het dit jaar verantwoord is als ik zo hoog mogelijk tracht te eindigen, zowel nationaal als internationaal.

Kopfoto: Jan Huberts zoals hij in Heeswijk, Asten en Voerendaal te zien was op zijn 125 cc MZ-special. Het frame, stijf, laag en slank werd gebouwd door Jaap Voskamp. De MZ eenpitter (watergekoeld) is goed voor 26 pk. De magneetontsteking wordt vervangen door Kröber elektronische ontsteking. De complete machine weegt 75 kg.

MOTOR: Je hebt voor je MZ productieracer een speciaal frame laten bouwen?
J.H.: Ja, het originele frame beviel mij reeds lang niet. Het was te hoog, het zwabberde te veel in snelle bochten. Zo lang als alles nieuw is gaat het wel, maar zodra er speling of materiaalmoeheid gaat optreden, is de fiets niet langer hanteerbaar. Ik reed in 1969 met dezelfde machine in Assen belangrijk minder snel dan in 1968, toen ik derde werd in de 125 cc. Je zou natuurlijk kunnen zeggen: ja, je reed toen beter, maar ik geloof dat de voornaamste oorzaak was, dat ik moeilijkheden met mijn frame had. Ik heb toen Jaap Voskamp, die nu bij Van Veen werkt, gevraagd een nieuw frame voor m'n MZ te construeren. Mijn huidige fiets is belangrijk stijver en lager dan de originele MZ productieracer en voldoet met 75 kg precies aan de F.I.M. eisen voor een Grand Prix machine.

MOTOR: Wij hadden de indruk dat je je tijdens het langdurige genezingsproces behoorlijk teleurgesteld voelde door de motorsport. Had je het gevoel vergeten te zijn?
J.H.: Ja, beslist! Als je aan de top staat kent iedereen je, maar zodra je met tegenslag te kampen hebt is iedereen je vergeten. Ik heb daar vaak met andere topsporters over gesproken en die zeggen precies het zelfde. Een topvoetballer, die vandaag zijn been breekt, is bij wijze van spreken over drie weken vergeten!

MOTOR: Heeft dit in belangrijke mate meegespeeld bij je besluit om terug te komen? Of tracht je met je comeback te bewijzen, dat je je mentaal over de gevolgen van dit ongeval heen kunt zetten?
J.H.: Beide, zou ik zeggen. Het is een combinatie van factoren, die je tot een dergelijk besluit doen komen. Natuurlijk geeft het een geweldige bevrediging, als ik mijzelf en anderen kan bewijzen, dat ik er nog helemaal ben, dat ik nog mee kan! Dat is voor mij erg belangrijk. Is dat eerzucht? Ik moet de eerste topsporter nog tegen komen, die eerlijk durft te bekennen, dat hij geen eerzucht heeft. Zonder eerzucht kun je volgens mij beter thuis blijven. Je doet een sport om iets te bereiken! Daarom proberen veel sporters, na een tijd weg geweest te zijn, steeds terug te komen. Velen proberen het, slechts weinigen lukt het. Ik wil het proberen in de motorsport.

MOTOR: Heb je het gevoel, dat deze speciale MZ, je de afgelopen drie wedstrijden veel geholpen heeft je zelfvertrouwen te herwinnen?
J.H.: Beslist! Jaap Voskamp heeft dit frame bijna helemaal voor mij gemaakt. Door o.a. de Seeley achtervork constructie is het enorm stijf. Ik had er vorig jaar zelf in Assen mee willen starten, maar Jan de Vries bewees op mijn fiets, dat het experiment uitstekend geslaagd is. Dat heeft ook meegespeeld bij m'n besluit om terug te komen. Ik weet dat ik goed materiaal heb. Aan de machine kan het niet liggen. Als het niet gaat, heb ik dat uitsluitend aan mijzelf te wijten. In Salzburg en Hockenheim zal moeten blijken, of ik ook internationaal nog mee kan.

MOTOR: Jan, hoe kom je feitelijk aan die goede relatie met MZ?
J.H.: Dat heb ik te danken aan m'n Grand Prix overwinningen in Frankrijk en Oost-Duitsland. Op de Sachsenring zag ik kans om de Suzuki's van Andersson en Itoh voor te blijven en dat maakte zoveel indruk bij de mensen van MZ, dat zij zeiden: Huberts moet eens een keer op onze machines starten. Daar is feitelijk nooit iets van gekomen door mijn contract bij Kreidler, totdat ik begin 1968 als priverijder een 125 productieracer kon kopen. In 1970 heb ik er nog een 125 cc MZ bij gekocht.

MOTOR: Jan, een maand geleden zei je nog: ik denk dat ik Ad Valster maar op beide machines laat rijden. Op welk moment ben je daar anders over gaan denken?
J.H.: Kijk, je doet een sport om iets te bereiken. Als je op een gegeven moment de top bereikt hebt, dan wil je ook in de belangstelling blijven, anders beleef je er weinig genoegens meer aan. Toen ik van de winter met de schaatsploeg in contact kwam en dat enorme enthousiasme zag, dacht ik: verdorie, wat is het toch geweldig als je zo in de belangstelling staat. Op dát moment dacht ik: Jan, je moet zorgen, dat je er weer bij komt! Als je in een sport zo iets kunt bereiken, dat is toch wel je-van-het! Nu weet ik wel, dat ik nooit zulke prestaties zal kunnen leveren als onze schaatsenrijders, maar het gevoel prestaties te leveren in mijn sport, dat roept me onweerstaanbaar terug.

MOTOR: Is het commercieel gezien aantrekkelijk om te racen? Is het een reclame voor je zaak?
J.H.: Racen kost natuurlijk altijd geld, vooral als je steeds weg bent uit je zaak. Aan de andere kant heeft de racerij me door de jaren heen veel publiciteit opgeleverd en het feit, coureur te zijn, blijkt bij veel klanten toch een leuk binnenkomertje te zijn. Vaak ook blijven klanten bij je hangen, omdat zij geïnteresseerd raken in de resultaten en vaak binnen wippen voor een babbeltje.

MOTOR: Opvallend aan jouw rijden is, dat je een opwarmperiode nodig hebt. Pas na enkele ronden ga je voluit!.
J.H.: Ja, dat is een heel sterk punt van. Cees van Dongen. Cees gaat van start en kan gelijk in de eerste ronde een gat slaan. Dat kan ik niet. Dat heb ik nog nooit gekund. Daar heb ik in de eerste ronden altijd veel seconden mee verspeeld. Als ik echter een ronde of twee, drie gereden heb, gaat het ronde na ronde beter. Vroeger wilde ik dan nog wel eens graag zeggen: het lag aan m'n motorfiets, maar dat is het natuurlijk niet, het ligt echt aan mijzelf!

MOTOR: Om terug te komen op je comeback. Worden Salzburg en Hockenheim een soort testraces wat de inschrijvingen voor de overige Grands-Prix betreft?
J.H.: Beslist! Als blijkt, dat ik niet redelijk mee kan komen, dan is het zakelijk niet verantwoord om ook de overige Grands Prix te rijden. En om met m'n 125 uitsluitend in Nederlandse wedstrijden te starten is geen haalbare kaart, want dat levert helemaal geen gulden op! Onbegrijpelijk, dat Nederlandse G.P.-rijders nog steeds voor een schijntje moeten starten, terwijl de buitenlanders aantrekkelijke startgelden wegslepen. De internationale rijders hebben onlangs de koppen bij elkaar gestoken om eens iets aan dit probleem te gaan doen. Tenslotte vangen onze Nederlandse topmotocrossers ook vette startgelden. En ook van ons wordt verwacht, dat wij de buitenlanders in de voorste linies partij geven!

COEN VERBURG.

Plaats reactie